O co pytają Państwo najczęściej?

Nie jesteśmy lokalem gastronomicznym i niczego nie sprzedajemy. Nie ma tu zamówień ani cennika; herbatę i kawę parzy się samodzielnie. Gry należą do klubu lub do uczestników, a stoły są wolne dla każdego, kto przyjdzie i ma ochotę zagrać. Jedyne, co wnosi się do klubu, to dobry humor i gotowość do podzielenia się stołem.

Większość pudełek należy do klubu, kilkanaście do poszczególnych uczestników, którzy zostawili je na stałe. Takie pudełka mają na plakietce inicjały właściciela i nie wychodzą poza salę bez jego zgody. Katalog z podziałem prowadzi organizatorka. Zasada jest prosta: gra z inicjałami wraca do właściciela po zakończeniu wieczoru, jeśli sobie tego życzy.

Nie. Pudełka nie opuszczają klubowni, bo każde ma swoje miejsce na półce i swój komplet elementów. Jeśli chcą Państwo zagrać w coś w domu, organizator chętnie podpowie, gdzie można tę grę znaleźć albo ją wypróbować w ramach wieczoru.

Nie ma sztywnych reguł. Jeśli wieczór jest pełny, osoby czekające zapisują się na kartce przy półce, a stół przydziela organizator według liczby osób i gry. Z doświadczenia wiemy, że wystarczy kwadrans czekania. W tym czasie można obejrzeć półkę, wypić herbatę albo poznać osoby, które siedzą przy sąsiednim stole.

Informację o zmianach wieszamy na drzwiach klubowni i publikujemy na czacie klubu najpóźniej w południe tego samego dnia. Zmiany zdarzają się rzadko, zwykle gdy organizator jest chory albo gdy sala musi być zamknięta z powodu remontu.

Raz w sezonie organizujemy wieczór z komputerami, w którym kilka stanowisk łączymy w jedną sieć. Pozostałe dodatki to wtorkowe wieczory ligowe. Wszystkie ogłaszamy z wyprzedzeniem, a udział w żadnym nie jest obowiązkowy. Ogłoszenie wisi na tablicy przy wejściu.

Nie. Nikt tego od Państwa nie wymaga, a przy stole zawsze znajdzie się osoba, która zna daną grę. Wystarczy zgłosić chęć spróbowania; pierwsza partia jest próbna i nie liczy się do wyników. Zasada ta dotyczy także doświadczonych graczy, którzy chcą wypróbować nową grę.

Tak, wiele osób tak właśnie zaczyna. Można usiąść przy stole, obserwować rozgrywkę i włączyć się, gdy będzie ochota. Nikt nie oczekuje rozmowy, dopóki sam jej nie zacznie. Zdarza się, że ktoś przez cały pierwszy wieczór siedzi w milczeniu, a na drugi przychodzi z własnym pudełkiem.

Dla nich mamy kooperacje, w których cały stół gra przeciw grze i wygrywa albo przegrywa razem. W grach rywalizacyjnych przegrana jest częścią zabawy, a organizator pilnuje, żeby atmosfera nigdy nie zeszła do poziomu wyrzutów. Wynik nie jest ważniejszy od dobrego nastroju przy stole.

Nie. Planszówki mają pierwszeństwo, a ekran pojawia się wyłącznie w piątki w postaci jednej starej konsoli z telewizorem. Nie planujemy stanowisk komputerowych na stałe, bo klub powstał po to, żeby przy stole siedzieć twarzą w twarz. Piątkowa konsola jest ukłonem w stronę tych, którzy lubią wspominać dawne czasy.

Najłatwiej wpisać go do zeszytu przy półce albo napisać na adres klubu. Wszystkie uwagi czytamy na zebraniu przed sezonem, a te, które powtarzają się najczęściej, trafiają do kodeksu lub do planu zakupu nowych pudełek.